RSS

Så lenge ingen ser oss

Anders Totland: Så lenge ingen ser oss, 128 sider

Så lenge ingen såg meg, fekk eg vera i fred.

I går kveld benka eg meg ned ved kjøkenbordet, klar for ei god bok og eit tilhøyrande smakfullt måltid. Eg las så vidt over omslaget, forsto at denne boka handlar om kompisane Ole og Jon.

Eg var førebudd på ei forteljing om skeiv kjærleik og byrja å lese med godt mot. Eg tok feil. Ole er slett ingen kompis. Han er ein sleip og feig mann. Ein overgripar. Den hyggelege lesestunda eg hadde sett føre meg, blei raskt svelgt ned med maten.

Boka byrjar så trist. Jon bur saman med mor si, som vi skjønar slit med anten depresjon eller alkohol. Truleg begge. Han er van til å styre seg sjølv, ofte med litt hjelp frå foreldra til kompisane. Onsdag er beste dagen. Da er helga nær og mora lettare til sinns. Søndagen er verst. Nok ein fyr har forlate huset og mor sit att i mørkret sitt.

Ein søndag vaknar Jon til ei annleis stemning i huset. Ole flyttar inn og huset blir fylt av plystring og pannekakefrukostar. Ole smører matpakke og startar fotballag. Jon tør igjen å invitere kompisar heim og får til og med ein veslebror, Lukas.

Alle synest Ole er fantastisk. Også eg. Naiv som eg er. Ein fin familie. Alt er så bra. Nesten for bra. Så vil Ole ha med Jon på telttur ei helg, og det gode måltidet blei om til ein vond klump i magen min.

Er det mogleg? Snille Ole, som redda Jon og løfta mora opp i lyset. Kva vil skje dersom Jon fortel det til nokon? Vil alt rakne? Jon seier nei neste gong Ole vil på telttur, men ombestemmer seg raskt når Ole seier at Lukas kan vere med i staden. Tanken på at han skal røre Lukas får Jon til å gjere som Ole vil.

Temaet er høgst aktuelt. Jon bar byrda da mora var sjuk, no må han igjen bere tungt av redsel for å øydelegge familieidyllen. Så lenge ingen ser oss er fæl, men nødvendig og dessverre sann for mange. Det skal ikkje vere slik. Boka er sterk, men lettlesen og har eit fint språk. Ho passar for både ungdom og vaksne.


Eg ville be han slutta, seie at me heller kunne grilla. Ole kunne fortelje dårlege vitsar, og så kunne me le saman. Men det var noko rart der som fekk orda til å skjelva før dei forsvann i halsen. Noko med Ole. Det var som ei vond draum som gjentok seg. 


Historia er vanskeleg å fordøye, men det må til somme tider. Vi må sjå kva som foregår rundt oss.


Årskavalkade

Hei, bloggen!  

I 2017 las eg 104 bøker. Eg greidde med andre ord målet mitt. Det var eigentleg 65 bøker eg hadde sett som mål, men eg var usikker på kva eg skulle setje. Eg blir så stressa når eg set meg for høge mål, for eg blir besett av å følge dei. Så nådde eg 65 bøker og justerte opp til 75. Det blei over 85 og da var eg så nær 100 at eg lot det stå til. Det såg litt svart ut da eg var rundt 95, men så greidde eg det jaggu med fire bøker over det igjen. Eg er nøgd. Meir enn nøgd faktisk, for eg fekk stryke ut nokre klassikarar på 1001-lista og det er svært sjeldan eg kan gjere. Eg las så mange av i studietida og blei litt metta. Likevel er det pinleg få eg kan krysse av lista, så eg har alltid eit mål om å kome meg gjennom fleire.

Eg byrja 2017 med eit mål om å lese ein klassikar i månaden, men det var berre å gløyme først som sist. Eg måtte heilt til desember før første klassikaren blei lesen. Når eg likevel var i gong, pløygde eg gjennom fire til, og skal forsøke å lese fleire i 2018. Utan noko konkret mål. Eg er snart ferdig med klassikar nummer seks og alt over det blir bonus. Det er ikkje det at eg ikkje likar å lese desse bøkene, men eg har ofte sett filmar/seriar og så mange referansar til historiene at eg føler eg allereie har lese dei. Eller så er dei så himla lange. Orsak, men er det verkeleg nødvendig å skrive så mykje? Eg har hørt på Anna Karenina heile jula, så mykje at telefonen min har gått i svart fleire gongar. Likevel har eg over sju og ein halv time att. Sjølv føler eg at historia kunne ha vore ferdig da det var 17 timar att. Men det held fram..  Eg likar boka altså, men av og til kan det passe med less is more. Det finst trass alt mange fleire bøker ein skal lese. Det kan vere at det kjennast ekstra uuthaldeleg fordi eg høyrer den på lydbok, som eg normalt ikkje er særleg fan av. Eg har ganske høg lesehastigheit, og kunne nok klart det på halve tida sjølv. Men Storytel kosta berre 9 kr for ein månad, og sidan eg er plaga med hovudverk passa det bra med litt lytting. Eg har i alle fall tenkt å halde ut, og høyre så mykje eg greier før månaden er over.

Det er ikkje berre klassikarar som er på lista mi år etter år, eg forsøker etter beste emne å lese mest mogleg variert litteratur. Det har blitt mykje young adult dei siste åra, men eg prøver å halde meg oppdatert på det meste. Til og med krim, som stadig veks på meg. Alt eg har gått glipp av i alle desse åra. Mykje å sjå fram til, men det er jo aldri eit problem for ein lesar. Heldigvis.

Følgande bøker, som ikkje nødvendigvis blei gitt ut i fjor, men som gjorde sterkast inntrykk på meg, var desse.



Denne skulle eg ønske eg hadde skrive

Synne Sun Løes: MISS (ungdom)



Boka eg las to gongar 

Nicola Yoon: Verden er en boble (ungdom)



Den finaste historia

Krystal Sutherland: Kjemiske hjerter (ungdom)



Boka frå hylla

John Green: Hvem er du, Alaska? (ungdom)



Denne anbefaler eg til alle

Karen McManus: En av oss lyver (ungdom)



Fin og fæl 

Brynjulf Jung Tjønn: Alt det lyse og alt det mørke (roman)



Ho skuffar aldri

Helga Flatland: En moderne familie (roman)



Genierklært 

Carl Frode Tiller: Begynnelser (roman)



Ikkje for alle

Cathrine Blaavinge Bjørnevog: Um sakne springe blome (dikt)




Vakraste boka

Max Porter: Sorg er den greia med fjær (roman)



Sterkaste lesnaden

Olaug Nilssen: Tung tids tale (sakprosa)



Beste klassikaren

Antoine de Saint-Exupery: The Little Prince (barn)


Den søtaste boka

Mette Eike Neerlin: Hest, hest, tiger, tiger (ungdom)



Kjenner meg att i denne

Kristin Storrusten: Barsel (dikt)



Mest oppskrytte boka

Simone Elkeles: Perfekt kjemi (ungdom)



Kven har eg gløymt, skal tru?



Det blei 23 mannlege og 81 kvinnelege forfattarar. Spesielt interesserte kan finne den fulle lista over lesne bøker i 2017 her.



Eg ønsker dykk eit godt nytt leseår!


2018

1. Leo Tolstoy: Anna Karenina

2. Nicola Yoon: Solen er også en stjerne

3. Harriet Beecher Stowe: Onkel Toms hytte

4. Mark Twain: Tom Sawyer

5. Una LaMarche: Bare i Brooklyn

6. Nils Fredrik Dahl: Mor om natten

7. Linda Skomakerstuen: Uten vesentlige feil eller mangler

8. Fjodor Dostojevskij: Forbrytelse og straff

9. Robert Louis Stevenson: The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde

10. Anders Totland: Så lenge ingen ser oss

11. Franz Kafka: Prosessen

12. Charles Dickens: Oliver Twist

13. Monica Flatabø: En sånn jente

14. Marte Spurkland: Klassen. Fortellinger fra et skoleår

15. Amina Bile m. fl. : Skamløs

16. Jane Austen: Fornuft og følelse

17. L.M. Montgomery: Anne fra Bjørkely

18. Stephen King: Kidnappet

19. Becky Albertalli: Fordelen med ulykkelig kjærlighet

20. Zeshan Shakar: Tante Ulrikkes vei

21. John Green: Skilpadder hele veien ned